Yolları uzun ve karlı şehirlerin gece nöbetçilerine Melih Sular şöyle sesleniyor bir şiirinde : Ah Mine-l Aşk - Yorumlar (35) - Bu yazı 37651 kez okundu
melih abi size abi diyorum çünkü okuduğum tüm şiirlerinizde içinizdeki o büyüklüğü yüceliği görüyorum
yazdıklarınız bir insanı ancak bukadar derinden etkiler sizin şiirlerinizi okuduktan sonra hayata bakış açım değişti
size çok tşk ediyorum.keyifle sizi takip ediyorum
saygılar
şiirlerin,bakış açın,tarzın bu alanda ne kadar uğraştığını ve önem verdiğini gösteriyor zaten.Ben şahsen etkilendim,ve çoğu insanın da tarzını seveceğini düşünüyorum.Umarım ilerde,adını sık sık duyarız.Başarılar..
Sayın Melih SULAR özenle takip ettiğim bu sitede yeni kalemleri okumak bana gerçekten büyük haz veriyor. Özellikle bu şiiriniz çok güzel. Başarılar
Bir gün tesadüfen burayı tıklayacağımı ve böyle güzel şeylerle karşılaşacağımı nerden bilebilirdim ki...evet bilamezdim belki biçoğunuz gibi....Kim olduğunuzu bilmiyorum hiç tanımıyorum sizi taki bugün ve şu saate kadar.saat gecenin 03:00 ü ve ben sizinle tanışıyorum.evet artık kendimi tanışmış sayıyorum.yazdılarınızdan ve yorumlarınızdan tanıdım sizi ve iyikide tanımışım.demekki hala biyerlerde yaşıyo birileri ah bide bizler sizleri erken keşfedebilsek.TEşEKKÜRLER.YAşATTIKLARINIZ VE YAşATACAKLARINIZ ıÇıN...
Teşekkürler Fatih Ahmet SELVı
Yola çıktığından beri takip ettiğim bu sitede şiirim olması bana ayrı bir haz veriyor. Tüm beniunutmacılar gibi bende
bu sitenin sürekli bir okuyucusuyum..
ınşallah kısmet olurda Sayın Fatih Bey´in kitabını kütüphanelerimizde görürüz..
ben mi???? sadece HıÇKıMSE... gizem olsun filan diye değil, sadece Hiçkimse.... "Herkes" veya "Herşey" olmayan, belki de olamayan..
Bende hep içerden açilan pencereleri aradim. yoktular...
Tesekkürler bu misralari bizlerle paylastiginiz için...
sevgili melih abi siiriniz gerçekten muhtesem.uzun zamandir hiç bir siir begenmiyordum ama siznki çok hosuma gitti.diger siirlerinizde çok güzel.yazmalarinizin devani dilerim.
Tüm siir ve yazilarinizin oldugu gibi buda harika bir paylasim... Gercekten yazdiklarinizla takdire degersiniz.
Sizi yürekten kutluyorum... Saygilarimla...
yazdiklarinizla gercekten insanlarin yalnizliklarini dusuncelerini anlatiyosunuz ... size gerçekten tesekkurler ...ediyorum
siirlerin ne kadar beni anlatmasa da etkilenmedigimi söyleyemem.bazen olur ya baska yerlerde insan kendini arar,ve sonunda bulur...basarilarin devamini dilerim.
tek kelime ilee harika..sicak..içtenn..yazilarinizlaa gerçekten insanlari etkiliyorsunuzz..BrAvO..!
umarim bu basarinizz devam eder ..
Yanlizca üsüyorum, simdi...
Yüreginize saglik, bir zaman dilimi gelip çatiyor ve duygular yeni yeniden hiç gitmemisler daha dün ve yarinmis gibi kalbinize üsümeyi, yanindayken bile üsüdügünüzü hatirlatiyor...
Sonsuz hikmet sahibine emanet olunuz...
Saygilarimla,
Bazen kelimelerin yetersiz kaldigi anlar olur.Iste o zaman boyle siirler insana yol gosterir isik tutar...HARIKA bi siir
su an o kadar yalnizim ki bana yardim edecek birileri olmali olmasi lazim hayatim boyunce sevdigimin paesinden gittim onu sevdim bir anlik inat ugruna onu kaybettim onu cokkk özluyorum bana yardim edin
simdi o kadar yalnizm ki
yalnizm üsüyorummm...
yardim edin
Melih SULAR siirin gerçekten güzel olmus insan okurken anlatamayacagi duygular içerisinde buluyor kendini bizi bu duygulara sürükledigin için çok tesklr...
YALNIZSIN VE ÜŞÜYORSUN
Yüreğin titriyor gecenin gölgesinde
bir damla yaş süzülüyor
yorgun gözlerinden kelebeğin kanadına
üşüyorsun, soğuktan değil, yalnızlıktan
histerik bir titreme yayılıyor bedenine
keşfedilmemişlerini keşfediyorsun
oysa sen, kendi mahpushanenin
biricik mahkumuymuşsun.
güneşim diye yöneldiğin
bir mum alevinden başka değilmiş
üşüyorsun,
yazılmamış talihinin esintisinde
yaşayamayacağın aşkların
pervasız fırtınasında
rengini yitirmiş gökkuşağında
ve yalnızsın,
kendi kalabalığının tam ortasında
karanlık bir gölgede sinmiş
çıvgın gibi bir yalnız...
bişeylerimi birileriyle paylaşmayalı çok oldu,patlamak üzereyken burayı farkettim ve sığındım,yazmaya koyuldum belki birileri okur beni anlar diye.çok yalnızım hemde çok...okul bitti birden hayatın,gerçeklerin içinde buldum kendimi ne yazıkki...ailemden uzaktayım,çalışıyorum.bi akrabamın yanında kalıyorum haftasonları eve gidiyorum.bi robot gibiyim ne komut verirlerse onu yapıyorum o kadar.ne sohbet etcek kimsem var ne de yapcak bişeyim...evdede iştede aynı insanlarlayım.sevmediğim insanlarlalayım.benim mesaim pazartesi5te başlıyor sabah,cuma aksam5e kadar.işten kaldığm eve gittikten sonrada işteymişim gibi yine rahat değilim.aileme anlatıyorum işten cıkmk istiyorum diyorum sen bilirsin diyolar ama kalben değil laf olsun diye.onlara maddi olarak yardm ettiğim için çıkmamı istemiyolar.oysa bilmiyolarki ben neler çekiyorum...manevi olarak çöktüm ,hayata dair bi beklentim,umudum kalmadı.ve ben daha yolun başındayım19yaşındayım.nolur beni anlayan biri olsun.oysa ne çok hayalim vardı1sene öncesine kadar.şimdi hiçbişeyim yok üzüntülerimden başka......artık aileme hiçbişey anlatmıcam eve gttiğimde,çünkü anlamıyolar beni.yaşamayan anlamaz,anlayamaz!!!çeken bilir.ne zaman biter bu çilem bilmiyorum.bedenim bu yorgun yüreğimi nereye kadar taşıyabilir bilmiyorum.yaşamıyorum ölüden farkım yok.ben maneviyata önem veren hassas,duygusal,çok iyi niyetli bi insanım.burdakiler ise tam tersi parayla mutlu olan sadece para için yaşayan insanlar.bu yüzden çok yıpranıyorum onlarla hiç bi diyaloğum yok.her sabah yataktan ağlayarak kalkmak ve yine ağlayarak hazırlanmak istemeyerek,sevmeyerek bi işi yapamak naedir bilirmisiniz siz???????? insanın kendisini bi beslemeymiş gibi hissetmesi nedir bilirmisiniz?ezik,çaresiz,mutsuz geçen her gün tükeniyor umutlarım. sanki40yaşında gibiyim belkide daha yaşlı ama ben19yaşındayım daha.sadece biri olsaydı dertleşebilceğim ondanda geçtim konuşabilceğim biri olsa razıydım mutlu olmaya çalışırdım o zaman ama şimdi..........şimdi yalnız ve mutsuzum.biri bi yol göstersin bana LÜTFEEEEENN....
Apansız gidişlerin, çaresiz iç çekişlerin ve solup gitmiş gülüşlerin ortasında, yarım, kırık ve efkarlıyım şimdi.
Aşka dair umutlarımı ve yarınlarımı kaybetmek üzereyim.
Seni yok bilmek kadar ağır bir ceza olabilir mi?
Yokluğunu kabullenmek kadar kahredici bir gerçek olabilir mi?
Ne ağlamak kandırıyor beni artık, ne haykırmak isyanımı.
Sessizliğin ortasında öylece duruyorum.
Bazen seni silmek istiyorum hayatımdan.
Silip çıkarmak, yaşanan ne varsa hepsinin üzerini çizmek.
Birdaha hiç hatırlamamak.
Hatırlanacak hiçbirşey bırakmamak...
Sonra bunun kendi tarihime ihanet olacağını düşünüyorum.
Meğer,hayatın tüm güzelliklerini seninle keşfetmişim ben.
Hayatımın en mutlu anlarını seninle yaşamışım.
Şimdi tüm bunları silersem,yok edersem yaşanmış ne kalır geriye?
İşte bu yüzden onuda yapamıyorum.
KISACASI SEVGİLİM SÜRÜNÜP GİDİYORUM...